aszpyt@effectiveme.pl +48 510 693 330
TUTAJ masz link do lekcji wideo 🙂
A TUTAJ ćwiczenie z kluczem w formacie PDF. 🙂
Jest to pierwsza z 30 lekcji z serii }30dni z angielskim” – bezpłatny promujący język angielski projekt, który zrodził się w mojej głowie podczas jednego z porannych biegów. 🙂
Chcesz się przyłączyć? TU masz link. Dzięki temu każdego ranka przez cały marzec 2019 będziesz ode mnie dosatwać darmową lekcję angielskiego z ćwiczeniem. 😉
Zrozumienie różnicy między BORROW, a LEND nie jest szczególnie trudne.
BORROW używamy, gdy to my pożyczamy coś od kogoś, a LEND, gdy pożyczamy naszą własność KOMUŚ.
Koncepcja nie jest trudna, ale jak zapamiętać co do czego?
Jak zawsze, gdy mam tego typu problem, stosuję mnemotechniki wszelkiej maści. 😉
W tm przypadku zaczynam od słówka BORROW. Buduję zdanie, w którym wspominam o tym, że chcę pożyczyć kilka książek z biblioteki (wszak do tego ona służy, żebyśmy mogli skorzystać z jej zbioru). 😉 Mówię więc, że
I want to borrow a few books.
A teraz zapiszmy to nieco inaczej. 😉
I want to
BORROW a few
BOOKS. 😉
BORROW używamy więc, gdy to MY pożyczamy OD KOGOŚ. 🙂
LEND będziemy więc stosować, gdy np. oferujemy komuś pomoc.
Załóżmy więc, że ma miejsce taka oto dyskusja:
– I don’t have enough money to pay my rent. (Nie mam dostatecznie dużo pieniędzy, by opłacić czynsz.)
– I can LEND you some. (Mogę ci trochę pożyczyć.)
My możemy
BORROW
BOOKS z biblioteki 😉
A innym, jeżeli mamy akurat na zbyciu ;p , możemy LEND nieco MONEY. ;D
Dziś będzie bardzo merytorycznie i mam mocne postanowienie częściej publikować materiały do nauki angielskiego, które (mam nadzieję ;D ) poszerzą Twoje językowe horyzonty w bezbolesny sposób. 😉
Żeby ogarnąć dlaczego uczę czasów w angielskim w taki, a nie inny sposób, musimy wrócić do źródła. 😉 Jeśli znasz moje metody nauczania, od razu możesz zjechać na dół i przejść do czasu Present Simple. 😉
Mapy myśli wymyślił Tony Buzan i w swojej metodzie nauki uwzględnił 2 bardzo istotne fakty: pamiętamy przede wszystkim obrazy (pamięć wzrokowa) oraz ich lokalizację (pamięć przestrzenna).
Mapy myśli rysujemy na kartkach ustawionych poziomo, najlepiej kolorowych, w centrum zapisujemy temat (wielkimi literami, żeby mózg miał mniejsze problemy z odczytaniem) i rozpoczynamy zapis w prawym górnym rogu, a następnie poruszamy wokół tytułu zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Widziałam, że dużo osób traktuje mapy myśli jak takiego „pajączka” do burzy mózgów.
Gdy pełnią one taką właśnie funkcję – narzędzia do szukania luźnych skojarzeń i rozwiązywania problemów – może i się sprawdzają. Jednak aby taka mapa myśli miała nam służyć do nauki, musimy ją nieco zmodyfikować (i naszpikować obrazkami). Więcej powinno być więc malowania i mazaków/kredek, aniżeli czcionki. 😉
Ponieważ jesteśmy przekonani, że w języku polskim mamy tylko 3: przeszły, teraźniejszy i przyszły. 😉 Zapominamy jednak, że mamy tzw. końcówki fleksyjne (np. poSZŁA, poSZEDŁ, poSZLIŚMY, itd.) i tryb dokonany i niedokonany (np. OBEJRZAŁAM i OGLĄDAŁAM).
Granice między czasami są w innym miejscu. Nie możemy się już ograniczyć tylko do tego KIEDY dana czynność ma/miała miejsce, ale należy wziąć pod uwagę także jej rodzaj (np. długość, skutki, podany czas, itp.).
Ale nie panikujemy, to naprawdę nie jest takie trudne. 😉
Jedziemy. 😉
Niektórym (anglistom 😛 ) mój sposób tłumaczenia może nie przypaść do gustu, ale,
jak śpiewa Demi Lovato:
Oooooh! Oooooh! Oooooh! I really don’t care! 😀
Sugeruję wydrukować sobie powyższe ściągawki. Jeżeli pracujesz z artykułem, a nie video, które nagrałam, równocześnie czytaj i zerkaj na grafiki. A teraz do rzeczy. 🙂
Zdania w czasie Present Simple możemy zwykle przyporządkować do jednej z trzech kategorii:
1) Zdania, w których występuje czasownik BYĆ i słychać to nawet w tłumaczeniu. 😉
Np. Ja jestem Twoją nauczycielką.
I am your teacher.
On nie jest zmęczony.
He is not tired.
Gdzie ona jest?
Where is she?
Tutaj zdanie twierdzące budujemy używając odmienionego przez osoby czasownika być, tj.
I am
you are
he is
she is
we are
you are
they are
Przeczenia tworzymy przez dodanie „not”, czyli
– am not
– are nor (aren’t)
– is not (isn’t)
A pytania przez tzw. inwersję, tzn. zmieniamy kolejność słów w zdaniu i gdy zadajemy pytanie zaczynające się od CZY, czasownik „BYĆ” wędruje na początek.
Np. Czy ty jesteś głodna? Are you hungry?
Czy oni są w domu? Are they at home?
Jeśli nie oczekujemy prostej odpowiedzi TAK/NIE, a chcemy zapytać GDZIE, DLACZEGO, KIEDY, itp., wówczas to właśnie pytanie będzie stało na początku.
Gdzie ona jest? Where is she?
Dlaczego tu jesteś? Why are you here?
Kiedy jest lekcja? When is the lesson?
2) Zdania z wszystkimi pozostałymi czasownikami. 😉
Biegać, spać, skakać, wstawać, itp., itd. 😉 Mówimy o czasie teraźniejszym PROSTYM, a dlatego prostym, że często nie wymaga od nas żadnych końcówek w zdaniach twierdzących. 😉
Wyjątek stanowią zdania, w których podmiot (czyli wykonawca czynności 😉 ), to ONA, ON lub ONO.
Wtedy dodajemy do czasownika -s
lub -es, jeśli czasownik kończy się na głoskę szeleszczącą, np. -s, -sh, -ch, -ss lub na -o, -x.
Ja lubię czekoladę.
I like chocolate.
On codziennie wstaje o 7.
He gets up at 7 every day.
W przeczeniach używamy operatora DON’T i DOESN’T.
DOESN’T gdy przeczenie dotyczy HE/ SHE / IT. DON’T do całej reszty. 😉
Ja tu nie mieszkam.
I don’t live here.
Ona nie ma psa.
She doesn’t have a dog.
W pytaniach „CZY” operator wędruje na sam początek. No, chyba, że chcemy zapytać GDZIE, JAK , DLACZEGO, itp., to wtedy pytanie szczegółowe będzie na początku. 😉
Czy ty lubisz czekoladę?
Do you like chocolate?
Czy on lubi psy?
Does he like dogs?
Gdzie oni mieszkają?
Where do they live?
Jakiego rodzaju samochód on ma?
What kid of car does he have?
3) Pytanie o wykonawcę czynności, czyli WHO lub czasami WHAT.
Struktura tych pytań jest inna on większości. W większości bowiem używamy operatora DO lub DOES. Trzeba jednak nadmienić, że opera dostosowujemy przecież właśnie do OSOBY, a skoro pytamy o wykonawcę czynności, to i operatora nie ma do czego dostosować. 😉 Stąd różnica w pytaniach. 😉
Efekt? Pytanie traktujemy trochę jak zdanie twierdzące i tak, jakbyśmy używali 3 osoby w l.poj. Innymi słowy –> dodajemy końcówkę -s lub -es.
Ewentualnie DOESN’T, jeśli pytanie tego wymaga. Np. Kto nie lubi kawy?
Kto tutaj mieszka?
Who lives here?
Kto daje ci kwiaty każdego dnia?
Who gives you flowers every day.
Co buduje kopce i nie za dobrze widzi?
What builds mounds and can’t see very well?
Kto nie lubi kawy?
Who doesn’t like coffee?
Gdy jeszcze pracowałam w szkole językowej (ach, te czasy prowadzenia zajęć w firmach o godzinie 7 rano, sooooo not missing this 😀 ) w czasie którejś dyskusji wyszło, że jeden z moich kursantów mieszkał 10 minut PIESZO od swojego miejsca pracy. Wszyscy oczywiście skomentowaliśmy, że to bardzo WYGODNE mieć taki niewielki dystans do pokonania każdego dnia. Jeśli jednak określilibyśmy sytuację jako COMFORTABLE, popełnilibyśmy BŁĄD. Dlaczego? 😉
VIDEO
Możemy wyróżnić przynajmniej dwa rodzaje słowa WYGODNY w języku angielskim.
Pierwszy to COMFORTABLE.
Czyli komfortowy, przyjemny, sugerujący rozluźnienie i relaks.
Komfortowy może być więc fotel (a comfortable armchair), pokój (a comfortable room) czy np. pozycja (a comfortable position), w której siedzimy.
Możemy komuś powiedzieć, że dobrze/komfortowo się z nimi czujemy. –> I feel very comfortable with you.
A jak przyjąć znajomą, która wpadła na kawę? Mówimy jej, żeby się rozgościła –> Make yourself comfortable.
Po drugiej stronie mamy CONVENIENT, czyli słowo, które trafniej przetłumaczylibyśmy jako DOGODNY, tzn. sugerujący coś prostego, łatwego, bezproblemowego i tak po prostu – na rękę. 😉
Jeśli więc pokonanie dystansu między domem, a pracą, zajmuje np. 3 min, możemy powiedzieć, że to bardzo „wygodne”.
This is convenient.
Sama lokalizacja może być określona mianem dogodnej
– a convenient location
Co jeszcze może być wygodne w tym tego słowa znaczeniu? Np. parking, który znajduje się blisko sklepu czy domu (a convenient parking) czy podróżowanie samochodem, a nie autobusem (travelling by car is convenient).
Ktoś może mieć też wygodną wymówkę od problematycznego zadania (a convenient excuse).
A jeśli chcemy być grzeczni wobec rozmówcy, z którym ustalamy termin spotkania, powiemy, że możemy się spotkać o czasie i w miejscu najbardziej dla niego dogodnych.
Tj.
We can meet at time and place most convenient to you.
Jednym z najczęściej popełnianych błędów w języku angielskim jest ten w użyciu słów „JOB” i „WORK”. Nikogo to jednak nie powinno dziwić biorąc pod uwagę częstotliwość poruszania tematu. Jakby tego było mało, gdzieś w tle pojawia się jeszcze „PROFESSION” i „OCCUPATION”. Kiedy więc używać którego?
JOB, to zasadniczo stanowisko czy też etat, który zapewnia nam pracodawca. Gdy więc jesteśmy bezrobotni, mówimy, że nie mamy pracy.
I don’t have a job.
Wtedy przeglądamy w sieci JOB OFFERS, czyli oferty pracy.
Gdy znajdziemy interesujące nas ogłoszenie zwykle aplikujemy.
We apply for a job.
I wreszcie dostajemy pracę.
We get a job.
Niektórzy z nas mogą się też pochwalić pracą, która jest dobrze płatna, a więc jeśli koleżanka dobrze zarabia, możemy powiedzieć, że
she has a well-paid job.
Słowo WORK oznacza jednak coś innego. Nie jest to już stanowisko, a najczęściej ilość zadań lub miejsce.
Dlatego też, gdy mam dużo pracy do wykonania, mogę powiedzieć, że
I have a lot of work to do.
Jednak, gdy ktoś do mnie dzwoni, a ja akurat nie mogę rozmawiać, bo prowadzę zajęcia czy szkolenie, mogę powiedzieć, że jestem w pracy, tj.
I am at work.
Słowo PROFESSION jest dosyć sugestywne i oznacza oczywiście profesję, a to sugeruje zwykle jakiś niezbędny trening, wiedzę, kwalifikacje czy umiejętności. Z tego też względu do tej grupy możemy zaliczyć, np. lekarzy. Teoretycznie więc mogłabym powiedzieć, że moją profesją jest „English teacher”, ponieważ, mimo innych szkół i studiów, to filologia stała się moim głównym wykształceniem. Nie oznacza to jednak, że pracuję jako nauczyciel, bo choć w życiu codziennym uczę angielskiego, to oficjalnie jestem kategoryzowana jako przedsiębiorca.
Co więc jeśli ktoś nie pracuje w swoim zawodzie i utrzymuje się z czegoś zupełnie innego, niż to, w czym się szkolił? Co jeśli taki lekarz wcale nie leczy, a pracuje np. jako kelner?
Wtedy właśnie mówimy o OCCUPATION, czyli zajęciu, innymi słowy pracy, dzięki której się utrzymujemy i zarabiamy na życie.
E.g. I earn my living as a waiter. LUB
E.g. I make my living as a waiter.
***
– Oooo, nie, nie, nie, nie, nie! WRACAJ TU!
Łapię dziewczynę za rąbek rękawa i siłą przyciągam z powrotem na parkiet.
– Nie zrobię tego! – przez chwilę próbuje się jeszcze wyrwać.
– Zrobisz! Żadne z nas nie ogarnęło tego z marszu, ćwiczyliśmy przez wiele zajęć zanim opanowaliśmy całość. Ty też to ogarniesz. Jeszcze raz, krok po kroku. Stań bezpośrednio za mną, powtórzymy całą sekwencję w zwolnionym tempie. I… raz i dwa i trzy i cztery… i… raz i dwa i trzy i cztery… i…
– I co?! Mówiłam!!! Nie zrobię tego! Wystarczy, mam dość!
Znowu łapię drobną brunetkę i przyciągam na to samo miejsce.
– Wracaj tu!!!
– Nie wiem, jestem na to za głupia!
Patrzę na nią czymś, co przypomina, jestem pewna, spojrzenie bazyliszka.
– Nie puszczę Cię z tej sali, dopóki nie opanujesz tej choreografii. Zejście z parkietu nie jest opcją, rozumiemy się? Jeszcze raz.
***
– Ale czy Wy tego nie rozumiecie?! Jestem na to ZA TĘPA!
Ups. Z wszystkich rzeczy, jakie mogła powiedzieć, wybrała najgorszą. Z drugiego końca wąskiej sali wpatrują się we mnie piwne oczy hojnie przyprószone wokół piegami. Młoda kobieta, koło trzydziestki, płomieniste włosy, szczupła buzia. Biorę głęboki wdech, żeby uciszyć szum w uszach. Nie pamiętam ile razy w życiu usłyszałam, że „ktoś mi zazdrościł, bo miałam talent do języków”.
Talent jak cholera. Z trzeciej klasy liceum nie pamiętam NIC poza szkołą, korepetycjami, książkami i ryciem na blachę. Bardzo ładnie się ten talent objawił – zarwanymi nocami i brakiem jakichkolwiek rozrywek na rzecz zdanej matury.
– Ok… Pozwól więc, że Cię o coś spytam. Widzicie się ze mną raz w tygodniu przez 1,5 h. Jak dużo czasu spędzasz na powtarzaniu materiału poza zajęciami?
– Yyy… no wcale.
Unoszę brwi i zaciskam zęby. Oddychaj, oddychaj…
***
– Tak jakby nie mam zadania. No… bo nie było czasu! To był cholernie ciężki tydzień.
– Rozumiem…
Siedzący naprzeciw mnie mężczyzna czeka na moją dalszą reakcję. Jednak nauczyłam się już jakiś czas temu, że najczęściej chwila ciszy potrafi zdziałać więcej, niż 10-minutowy wykład.
Wiercenie się na krześle. I więcej wiercenia.
– Czy nie wspominał Pan przed chwilą, że spędził wczoraj 2 godziny przed telewizorem…? No, cóż. Każdy ma swoje priorytety.
Zawieszam na chwilę głos.
– Mówiłam już Panu dlaczego zdecydowałam się pracować w swojej działalności przede wszystkim z dorosłymi? Dzięki temu moja praca ma sztywne ramy. Po tym jak już wykonam swoją pracę, to jest wytłumaczę, przekażę materiały, pokażę JAK się z nich uczyć, moja rola się kończy. Od tego momentu to WY, kursanci, bierzecie pełną odpowiedzialność za efekty.
***
Słyszeliście o Bernardzie Weinerze? Ja też nie, w każdym razie aż do wczoraj. Wymyślił on coś, co nazywamy w psychologii „attribution theory”, czyli teorią atrybucji, a dotyczy ona tego, w jaki sposób człowiek stara się doszukiwać związków przyczynowo-skutkowych w otaczającym go świecie oraz we własnym zachowaniu.
Jak to się ma do wyników nauki języka? Już tłumaczę.
Otóż Carol Dweck, profesor z Uniwersytetu Stanford, o której odkryciach pisałam także TUTAJ, w swoich badaniach koncentrowała się na tym, jak ogromny wpływ na efekty pracy ma nasz „mindset”, tj. punkt widzenia, czy też, jak kto woli, nasze założenia.
Tym razem zbadała jak wypadną w badaniach uczniowie, którzy przejdą tzw. attribution retraining, tzn. którzy zostaną reedukowani w zakresie identyfikowania przyczyny sukcesu czy porażki w nauce.
Brzmi poważnie, to może po ludzku: jeżeli uważamy, że wyniki testów są efektem czynników zewnętrznych (pogoda, trudny test, wredny nauczyciel, itp.) – uznajemy siebie za ofiarę, która nie ma innego wyjścia, jak poddać się działaniu wszechświata.
Co jednak się wydarzy, jeśli zaczniemy zakładać, że ewentualna porażka (niższa ocena, słaba znajomość materiału, itp.) jest bezpośrednim efektem tego, ile pracy i wysiłku włożyliśmy w przyswojenie wiadomości? Co, jeżeli zaczniemy postrzegać swoją PRACĘ (i tylko pracę!) jako GŁÓWNĄ PRZYCZYNĘ, a WYNIKI TESTÓW jako SKUTEK?
Oczywiście możemy całe życie chować się za wymówką braku czasu czy trudnego testu, ale nie muszę chyba mówić, że uczniowie, którzy uznawali swoją pracę za przyczynę, a wyniki za skutek, wypadali O WIELE lepiej (tj. zrobili o wiele większe postępy), niż Ci, którzy zrzucali winę na brak predyspozycji? 😉
P.S. Jak zawsze – nie piszę z perspektywy „wszechwiedzącej” – ja też popełniam ten błąd! I choć staram się brać pełną odpowiedzialność za wszystko, czego się czepię 😛 , to nie zawsze mi to wychodzi. 😉
Pół biedy, jeśli jest to koleżanka, której nie lubimy lub przypadkowy przechodzień, z którym utknęliśmy w windzie. Ich możemy zignorować. Co jednak z sytuacjami, w których WYPADA nam coś powiedzieć, a ta niezręczna cisza aż dzwoni w uszach? Nie oszukujmy się – w większości przypadków nie chce nam się z tymi osobami gadać. Rozmowa jest zwykle sztywna, nie mamy wspólnych zainteresowań lub, najczęściej, tak niewiele o tej osobie wiemy, że na horyzoncie nie ma choćby cienia tematu, o który można by zahaczyć.
Pisałam artykuł głównie z myślą o kursantach, którzy taki small talk muszą praktykować po angielsku, więc na końcu załączam mini słowniczek przydatnych wyrażeń. 😉
Jeśli jest to ranek, zapytać jak się spało. Poniedziałek? Jak minął weekend. To jest pogawędka, nie debata z prezydentem na temat losów kraju. I ważne – INTONACJA. Zawieszanie głosu i jąkanie nie pomaga 😛 Mówimy zdecydowanie, pracujemy nad uśmiechem 😛
I nie pozwalamy sobie na to, co ja nazywam „rozjeżdżaniem się wypowiedzi”. Będziemy najprawdopodobniej chcieli zrobić coś w stylu „To… jak się Panu spałooooOOO?”, a głos na końcu wędruje o oktawę wyżej 😛
Opcją nie jest też skróceniem jej do absolutnego minimum – mówienie z prędkością1,5 raza większą, niż nasze normalne tempo wypowiedzi. Dodatkowo, albo brak kontaktu wzrokowego albo bardzo krótkie rzucenie okiem na drugą partię – tędy też nie chcemy iść. 🙂
Naturalne jest patrzenie na naszego rozmówcę przez 50% czasu rozmowy. Więc nie panikujemy, że musimy się na kogoś lampić jak sęp czyhający na ofiarę i wiercić mu spojrzeniem dziurę w głowie 😛 Połowa czasu wystarczy 😉
Najważniejsze: SŁUCHAJ ODPOWIEDZI! I nie tylko dlatego, że później podsunie Ci ona dalsze pomysły (!). 😛
I tu zwracam się do tej empatycznej i ludzkiej cząstki każdego człowieka 😛 Ponieważ nawet wtedy, gdy spotykamy kogoś, z kim nie nadajemy na tych samych falach, nie oznacza to, że losy czy problemy tej osoby są nam obojętne. Gdy więc pytam któregoś kursanta jak mu minął dzień w pracy, CHCĘ usłyszeć odpowiedź. Oczywiście nie mam większego wpływu na to, czy ktoś ma upi***go szefa lub irytującego kolegę, ale bardzo często wysłuchanie z uwagą wystarcza.
Pierwsza lub druga wypowiedź naszego rozmówcy zwykle wystarcza, by podsunąć nam jakiś temat, który będziemy mogli pociągnąć.
I tak od weekendu z rodziną możemy przejść do pytania o to, do kogo dzieciaki są bardziej podobne, a od koszenia trawy do plusów i minusów mieszkania w domu czy mieszkaniu. Nie musimy wznosić się na wyżyny kreatywności, ani poruszać osobistych tematów (w większości przypadków nawet nie powinniśmy). Na tym etapie naszym zadaniem jest zwykle jedynie podtrzymanie luźnej rozmowy, a ogródek czy wizyta w Castoramie mają raczej małe szanse wywołania negatywnych odczuć. 😉
Znowu: SZCZERY! Na tym polega różnica między komplementem, a pochlebstwem – to drugie kategoryzuje się już jako podlizywanie 😛 Jak Ci się nie podobają buty, to nie mów nic 😛 Ale jak ktoś ma fajny krawat lub szałowe szpilki, to podziel się tą myślą. 🙂
Zawsze wychodzę z założenia, że w naszej polskiej mentalności jest bardzo dużo smutku, stagnacji i narzekań, a za mało mówienia sobie miłych szczerych rzeczy. Każdy ma jakieś kompleksy. Ja mam kompleksy, Ty masz kompleksy i pani w recepcji też ma swoje kompleksy! 😛 Prawdziwy komplement sprawi, że rozmówca poczuje się nieco lepiej w swojej skórze.
Przykładów nie brakuje, trzeba tylko uważać, bo diabeł tkwi w szczegółach. Znam np. dżentelmena, który zawsze pisze konkretnym rodzajem długopisów. 😉 Inny od czasu do czasu zaszaleje ze wzorem koszuli (i zamiast blado-błękitnej ubierze walący po oczach fiolet (w którym jest mu naprawdę fajnie 🙂 ). Inny jest zawsze bardzo stonowany i zrównoważony (starszy znajomy z lotniska) – gdy latałam, uwielbiałam rozmawiać z nim o życiu. Oczywiście nie omieszkałam mu o tym powiedzieć – jego obecność i stoicka postawa działały na mnie bardzo uspokajająco. 🙂
Z paniami jest nieco łatwiej. 😉 Mogą to być oczywiście pięknie pomalowane paznokcie czy fantastyczne perfumy, nie lubię jednak szufladkować kobiet w ten sposób i nie zachęcam do tego innych. Sportowa bluza czy porządek na biurku, to także dobry „conversation starter”. 🙂
Ponieważ ta wspomniana wyżej sportowa bluzka czy porządek na biurku mogą nie być bez znaczenia 😉 Pierwsze może zasugerować aktywny tryb życia, drugie bycie dobrze zorganizowaną osobą 🙂 Komuś często wibruje telefon? Zakładając, że nie jest uzależniony od FB i powiadomień, prawdopodobnie ma dużo pracy – można zahaczyć o podzielność uwagi i dystraktory. Ktoś jest zawsze na czas – pochwalić punktualność (a jeszcze jak ma dzieci i poranną gonitwę z ubieraniem i podwożeniem w różne miejsca – PODWÓJNY KOMPLEMENT 😀 ).
Bo kto powiedział, że „small talk” musi być o niczym i bez treści merytorycznej? Ostatnio przy okazji konwersacji po angielsku o największych wynalazkach wszech-czasów, kursantka wspomniała o filmiku o tematyce naukowej, który niedawno oglądała. Laska nie ogląda w swoim wolnym czasie vloga o tym, że ktoś poszedł do Starbucks (nie, żebym hejtowała, choć mało to kształtuje umysł), a graficzną reprezentację skali wszechświata! HOW COOL IS THAT!? 🙂 <3
Bądź osobą, która chętnie uczy się nowych rzeczy i jest ciekawa świata, a nigdy nie zabraknie Ci tematów do rozmowy. 🙂
Ostatnio jedna z moich kursantek z małopolski, z którą prowadzę zajęcia przez skype’a, wspomniała, że wybiera się do Rzeszowa. Wywiązała się z tego oczywiście krótka dyskusja na temat tego co warto na Podkarpaciu zobaczyć.
Inny przykład – planujemy z dziewczynami babski wieczór. Większość z nas nie mieszka w Rzeszowie, więc warto pomyśleć o jakimś fajnym planie wieczoru. Które lokale odwiedzić? Jakie atrakcje (np. park linowy) oferuje miasteczko? PORADŹ SIĘ ROZMÓWCY.
Błąd, jaki często popełniamy, to założenie, że od razu musimy zadać jakieś pytanie drugiej stronie. I PYTANIE jest jak najbardziej wskazane (nie chcemy wyjść na egoistycznego dudka, który mówi tylko o sobie), ale możemy zrobić wstęp w postaci krótkiej historii i WTEDY ZAPYTAĆ o zdanie lub poradę.
Naturalnie, trzeba dostosować pytanie do rozmówcy, nie zapytam 50-letniego szefa gdzie zorganizować koleżance wieczór panieński. 😛
BONUS: Wiedzieliście o tym, że jeśli ktoś zdoła nam wyświadczyć jakąś mikro-przysługę (potrzyma coś, odpowie na proste pytanie, itp.), to automatycznie nas bardziej lubi? 😉 <3 Kocham czytać statystyki z psychologii z takimi smaczkami 😀 Wytłumaczenie na to jest proste – lubimy czuć się potrzebni. Spraw więc, żeby druga strona poczuła, że jest użyteczna. 😉
***
How have you been? – W przeciwieństwie do „how are you” sugeruje wyższy poziom zaawanzowania językowego. Używamy czasu Present Perfect i pytamy tym samym jak się ktoś miewa(ł) ostatnimi czasy (a nie tylko w chwili obecnej).
How did you sleep? / How was your weekend?
I must say, this is a really nice shirt/tie. 🙂 I noticed you always match your tie with the shirt very well.
I love your perfumes. Very fresh/floral/delicate.
Wow, your desk is so tidy! Rarely do I see somebody so well-organized!
Recently I’ve been thinking about getting a present for my brother, because his 30th birthday is coming. Could you give me any recommendations? He works as a… and likes…
Are you a fan of sports? Recently I’ve read an article about the weirdest and funniest sports in the world.
Yesterday I googled some tips and tricks on how to live more economically and bumped into water filters. Do you use one? I’m wondering if I should buy it as well.
Zakochałam się w tej technice. Natknęłam się na nią jakiś czas temu w sieci i z marszu postanowiłam wdrożyć do swojego eksperymentu dotyczącego nauki hiszpańskiego. Niestety, nie jestem jej autorką 😉 Jednakże, przy pewnej dozie samozaparcia i regularności, potrafi pięknie wzbogacić zakres słownictwa służącego do codziennej komunikacji and it’s not nice NOT to share, więc przekazuję dalej. 😉
Do największych plusów możemy zaliczyć:
+ UŻYTECZNOŚĆ SŁOWNICTWA
+ SPORE SZANSE NA UTRZYMANIE REGULARNOŚCI W UCZENIU SIĘ
+ ELIMINOWANIE WEWNĘTRZNEGO LEKTORA (CZYLI TŁUMACZENIA W GŁOWIE)
Jedyne czego potrzebujemy, to malutki kompaktowy notes oraz długopis, a potem laptop lub telefon z dostępem do internetu.
Dni większości z nas są do siebie zwykle bardzo podobne: wstajemy, jemy śniadanie, pijemy kawę, myjemy się, ubieramy, stoimy w korku, docieramy do pracy, rozpoczynamy swój poranny rytuał na rozruch, może chwila plotkowania z współpracownikami…
Takich rutyn w naszym życiu jest DUŻO. Non stop mamy styczność z tymi samymi przedmiotami, rozmawiamy o tych samych sprawach, spisujemy podobne raporty, wysyłamy prawie identyczne maile…
Znacie to wyrażenie? Zdecydowaną większość z nas zbierało już na mdłości, gdy po raz tysięczny słyszeliśmy je przed ustną maturą z angielskiego. Należało opisać obrazek przy pomocy czasu Present Continuous. Naszym zadaniem było NAZWAĆ TO, CO WIDZIELIŚMY.
Wspomniana technika jest nieco podobna, jednak zdecydowanie bardziej ukierunkowana na użyteczne słownictwo (wszak nie spotkamy na ulicy pandy na rowerku, a widziałam podobne zdjęcia na maturze – ludu, kto to układa?).
I tak właśnie jadąc samochodem do marketu w sobotę, rozkminiam…
Wsiadam do samochodu… el coche
Na poboczu stoi lampa… la lámpara
A ja muszę zrobić zakupy… las compras
Kończy mi się benzyna, więc muszę wstąpić na stację benzynową… la gasolinera
Wieczorem siadam do laptopa i wpisuję kilka pierwszych liter adresu słownika. Jest w pamięci komputera, więc nie muszę go nawet kończyć. Po notesie widać już pewne ślady użytkowania, ale kompletnie mnie to nie razi. Tak samo, jak nie rażą mnie popisane książki. Przedmioty są po to, by ich używać, a książki po to, by czerpać z nich wiedzę. A jaki jest lepszy sposób na naukę, aniżeli samodzielne przetworzenie informacji?
Ok…
KLUCZ… la llave
Video 🙂 
Nie spotkałam jeszcze ani jednej osoby, która stwierdziłaby, że nauka języka angielskiego z aplikacji wystarcza jej w 100% do tego, aby poszerzać swoje kompetencje językowe. Możemy dzięki nim spożytkować czas stojąc w kolejce i utrwalić niektóre słówka, nie słyszałam jednak, żeby ktoś opanował przy pomocy apki cały język (–> choć jeśli znacie taki przypadek, to chętnie poczytam o tym w komentarzach 🙂 ).
I, żeby nie było niejasności, uważam wykorzystywanie dostępnych na telefonie źródeł za bardzo dobry pomysł.Nie sądzę jednak, żeby ograniczenie się tylko do tej formy nauki było wystarczające. I choć jestem zwolenniczką minimalizowania ilości materiałów, z których korzystamy (przynajmniej na początku), to jednak to jedno źródło wydaje się niewystarczające, co najmniej z kilku powodów.
My, ludzie, sami nie wiemy czego chcemy. Z jednej strony potrzebujemy poczucia bezpieczeństwa i stabilnych elementów, a z drugiej przygody i miłych niespodzianek. 😀 Wzory są niezbędne do zwalczenia chaosu, jednak trzymanie się stale tych samych utartych schematów może doprowadzić do nudy. I tak dochodzimy do sedna – NUDA. Aplikacje z natury wymaga od programistów szkieletu, do którego dopasują materiał. Zwykle jest to zestaw konkretnych ćwiczeń, np. uzupełnianie luk literami lub słowami, dopasowywanie tłumaczenia, łączenie, itp.
Niestety, choć materiał się zmienia, to typ zadań zwykle nie. I trudno winić tu twórców, ponieważ każdy software ma ograniczenia i zaprojektowanie całego kursu (bo taka aplikacja pod pewnymi względami jest kompletnym kursem) wymaga jakiejś formy repety. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że mózg z czasem się nudzi.
No, ok – czasem powtarzamy słówka. Jednak łopatologiczne odtwarzanie dźwięków nie uczy nas formowania wypowiedzi. Oczywiście przyswojenie kilkudziesięciu zdań zawierających zapytanie o wolny pokój hotelowy czy cenę suweniru wystarczy do wyjazdu na wakacje. Nie powinniśmy się jednak łudzić, że jest to droga do płynności i ucząc się wyłącznie z ekranu swojej komórki przy najbliższej rozmowie nie da nam się we znaki bariera językowa.
Reasumując – brak produkcji żywego języka.
Jednym z najlepszych sposobów na nauczenie się nowego zagadnienia jest pytanie siebie (i lektora) czy może ono zostać wykorzystane w sytuacji XYZ. Nadajemy kontekst słowom i wyrażeniom, sprawdzamy, eksperymentujemy, testujemy. A to, co powstało w naszym umyśle, o wiele łatwiej zapamiętać, aniżeli informację, która została mu podana na tacy. Jeżeli kursant pyta mnie czy może użyć słowa w sytuacji „takiej a takiej”, to mam 90% przekonania, że informacja się zakorzeniła. 😉 A tu się ni da.
Do nauki potrzebujemy emocji. Oczywiście nie jest to absolutnie konieczne, inaczej wszyscy opuścilibyśmy mury szkoły nie znając alfabetu. 😛 Im jednak jesteśmy starsi, tym większej potrzebujemy zachęty do nauki.I nie chodzi tylko o fizyczną korzyść (awans, zmiana pracy, wycieczki, itp.). Potrzebujemy pozytywnych skojarzeń z samym procesem nauki. W przeciwnym razie będziemy go łączyć wyłącznie z pracą, a tej w życiu codziennym mamy aż nadto.
Umysł najlepiej przyswaja, gdy jest zrelaksowany i pogodny. Filozofia jest prosta: endorfinki (hormony szczęścia) sprzyjają nauce, kortyzol (hormon stresu) blokuje części mózgu odpowiedzialne za logiczne rozumowanie). Reasumując, im śmieszniej, tym lepiej. Z żalem stwierdzam, że nigdy nie widziałam, żeby ktoś suszył zęby do swojego telefonu, gdy uczy się słówek. 😛 SMSy się nie liczą. 😛
I tu gwoli wyjaśnienia: nauka u osoby dorosłej przypomina budowanie łańcucha na choinkę. 😉 Żeby zakorzenić nową informację, musimy ją w jakiś sposób przytwierdzić do starej. Szukanie jakiegoś luźnego zagadnienia w mózgu gąszczu informacji bez takiego „zakotwiczenia”najczęściej skutkuje szybkim zapominaniem.
Z tego też względu kocham zabawne skojarzenia – pomagają mi połączyć coś, czego nie wiem, z tym, co jest mi już znane. Niestety, regularne powtórki, to bardzo często za mało i potrzebujemy jakichś śmiesznych asocjacji, a tego akurat w aplikacjach zasadniczo brak.
Dobrze przeczytaliście. 😛 Na pewnym polu to wada. To ja może na przykładzie wytłumaczę. 😉
Dlaczego tak wiele osób, gdy chcą zrealizować noworoczne postanowienie zrzucenia nadwagi, decyduje się na karnet w siłowni? Przecież równie dobrze mogą zacząć chodzić na spaceru lub ćwiczyć w domu – filmików na YouTube z ćwiczeniami jest aż nadto.
Ponieważ jest to forma finansowego zobowiązania. Mamy nadzieję, że w chwilach, gdy będziemy przegrywać z własnym lenistwem, z domu wypchnie nas myśl, że „przecież zapłaciliśmy”. Tak już jest, że bardziej szanujemy i cenimy to, co wymaga od nas większego wkładu (kasy, czasu czy energii).
Zrezygnowanie z nauki jest o wiele prostsze, gdy porzucamy darmowe źródła. I tak przecież „nic przy tym nie tracimy”.
Dziś wpis będzie bardzo techniczny, dla niektórych pewne elementy mogą się wydać banalne i oczywiste, jednak podchodzę do sprawy tak, jakby mnie czytał całkowity laik komputerowo-internetowy. Tak na wszelki wypadek, żeby nikt się nie pogubił 😉
I jeszcze jedno.
Dlaczego tylko słówek? Ano dlatego, że nauka nauce nie równa. Tak, jak inaczej przygotowujemy się do sprawdzianów opisowych czy ABCD, tak i tu musimy różnicować i dostosowywać swoje metody w zależności od pożądanych rezultatów.
Czy chcesz poszerzyć zakres słownictwa?
Poprawić wymowę?
Podnieść poziom rozumienia ze słuchu?
Nauczyć się akcentu?
Doskonalić „spelling”, tj. nauczyć się pisać?
Poprawić komunikację?
Upłynnić swoje wypowiedzi przez często powtarzające się sztywne wyrażenia?
Czy może po prostu zgłębić konkretny temat, ale w języku angielskim?
Te elementy języka siłą rzeczy się przenikają, jednak to od nas zależy na co nałożymy nacisk.
Czy nie można tak wszystkiego na raz? No, nie bardzo. Ponieważ, choć ludzki mózg jest niesamowitym narzędziem, to jednak takim, które potrafi się w pełni koncentrować tylko na jednym nowym procesie. ALE NIE LĘKAJCIE SIĘ! ;P Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wykorzystywać to samo źródło wielokrotnie, a w różnych celach, a bloga zamykać nie zamierzam, więc na pewno wrócimy do tematu. 😉
Poniższy opis to wersja „FULL WYPAS” dla bardzo ambitnych. Dla tych, którzy chcą wersję minimum – nie drukujecie napisów i robicie wybiórcze notatki z video. 🙂
Tj. nie youtuberów z kluskami w ustach, a raczej celując w native speakerów w przyzwoitą dykcją (oraz dobrymi napisami, nie automatycznie generowanymi).
Mogę polecić:
– College Info Geek, USA – efektywna nauka i produktywność, Tom mówi szybko, ale wyraźnie),
– Study with Jess, Australia – efektywna nauka, produktywność, materiały do nauki, robienie notatek, itp. Dla mnie odrobinę przesłodzone, ale merytorycznie przyzwoite. Dobre napisy.
– Marie Forleo, USA – rozwój osobisty, produktywność, biznes.
W bonusie, spoza tematyki „personal development” i efektywnej nauki:
– Pat Flynn, USA – biznes online.
– Lewis Howes, USA – rozwój osobisty.
– Doctor Mike, USA – zdrowie.
Subtitles! ANGIELSKIE, MÓWIĘ! :p Polskie tłumaczenie sprawia tylko, że zamiast koncentrować się na nowym słownictwie, uwaga wędruje w stronę przekazu z filmiku (nie wspominając o tym, że to głównie słuchanie). Odpalając anglojęzyczne napisy w tym samym czasie czytamy i słuchamy, a to jedna z najlepszych możliwych metod nauki. Wiem z własnego doświadczenia, że jeżeli mam możliwość połączenia tych dwóch kanałów, to moje szanse na przyswojenie nowego słówka są o wiele większe.
W prawym dolnym rogu video jest takie zębate koło, po kliknięciu którego wyświetli nam się m.in. SZYBKOŚĆ. 😉
Często spotykam się z oporami do tego 'triku’ ze strony kursantów. Uważają, że nie ma on sensu, ponieważ całe życie nie będą przecież mogli dostosowywać sobie cudzych wypowiedzi do siebie. Ok, zgoda, ale naukę chodzenia zaczynaliśmy od pierwszych kroków, a potem marszu, a nie sprintu (sztampowy przykład, wiem, ale dobrze odzwierciedla, co mam na myśli).
Trzeba sobie uświadomić, że nie tylko próbujemy zrozumieć o czym mowa w filmiku, ale jeszcze chcemy to zrobić w nowym dla mózgu „kodzie”. Spokojnie, krok po kroku. Odrobina wyrozumiałości dla własnych szarych komórek. 😉
Np. dzięki –> TEJ STRONIE
Wklejamy link interesującego nas video, wciskamy ENTER, scrollujemy odrobinę w dół i zatrzymujemy się na części podpisanej SUBTITLES. Klikamy niebieski guzik i gotowe. 😉
Niektórzy woleliby spisać wszystkie nieznane im słówka podczas oglądania, a dopiero potem hurtowo je przetłumaczyć. Jest jednak z tym pewien problem (zwłaszcza jeśli nie wydrukowaliśmy skryptu z napisami). Tracimy kontekst. Jeśli więc weźmiemy się za tłumaczenie dłuższą chwilę po tym, jak skończyliśmy oglądać, mózg może nie skojarzyć interesującej nas części i w efekcie nauczymy się zupełnie innego tłumaczenia.
Co więc robić? Czytać i „oglądać” video równocześnie, wciskać pauzę, gdy natrafimy na coś nowego i robić notatki (na wydrukowanym skrypcie/w zeszycie/na kartce).
Metod Ci u nas pod dostatkiem. Mnemotechniki, fiszki, spidergramy, rozwieszone w domu karteczki samoprzylepne, nagrywanie słówek na telefon i ich późniejsze odtwarzanie, itp., itd. Ważne, żeby przyswajać nowe słownictwo zarówno w kontekście (czytając ściągnięte napisy i budując własne zdania), jak i bez – na wyrywki.
Usiądź wygodnie i wciśnij jeszcze raz „PLAY”, a następnie ciesz się efektami swojej pracy. 🙂 To najprzyjemniejszy moment procesu – gdy zauważamy, że rozumiemy więcej, niż przy pierwszym podejściu.
😉